Herman van Veen: 

Een vriend zien huilen kan ik niet
 

Natuurlijk wordt alom gestredenen     en zwijgt voor velen de muziek,     de tederheid is overleden     en de illusies zijn doodziek.     Natuurlijk laat zich alles kopen     voor wie er maar het meeste biedt     en worden bloemen stukgelopen     maar een vriend zien huilen kan ik niet.     Natuurlijk hebben wij verloren     en wacht de dood ons aan het eind,     met onze schouders ver naar voren     staan wij nog amper overeind.     Natuurlijk zijn we vaak bedrogen     en liggen vogels in het riet,     die voor het laatst hebben gevlogen     maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten door kinderen van vijftig jaar dan wordt het leed weer gauw vergeten voor nieuw verdriet of nieuw gevaar. en de stations vol met verdwaalden, al te ver heen voor elk verdriet, geen enk'le waarheid die het haalde, maar een vriend zien huilen kan ik niet. Natuurlijk spiegels zijn integer: geen moed genoeg om jood te zijn, niet elegant genoeg voor neger, geen licht, alleen maar valse schijn. in eigen kilheid zo gevangen dat men voor liefde zich verschuilt, zo aan het eind van elk verlangen, maar dan een vriend te zien die huilt