Website van Leo HENDRIKS
Otto V van Scheyern-Wittelsbach
Otto V van Scheyern-Wittelsbach Hertog van Beieren, geb. circa 1120, ovl. (ongeveer 63 jaar oud) te Konstanz (D) [d] op 11 jul 1183, begr. te Scheyern.

Otto V van Scheyern-Wittelsbach.
Hij neemt samen met zijn vader deel aan de Tweede Kruistocht 1147-49 en wordt, hetzij reeds dan, hetzij wanneer hij in 1151 aan koning Konrad III in gijzeling wordt gegeven, bevriend met diens neef en opvolger; verschijnt zodra deze in 1152 koning is geworden (Frederik I.
'Barbarossa') onder diens voornaamste raden en legeraanvoerders/ Hij neemt deel aan Barbarossa's eerste Italië-tocht 1154-55 (waarbij hij op de terugweg het keizerlijk leger uit een hinderlaag bij de Veroneser Klause weet te bevrijden). Hij volgt zijn vader op als paltsgraaf (Otto V) van Beieren en voogd van Freising, Obermünster in Regensburg etc. 4-8-1156. Hij neemt deel aan de veldtocht in Polen in 1157 en aan de rijksdag in Besancon in datzelfde jaar 1157 waar hij de pauselijke legaat aanvalt wanneer deze het keizerschap als een door de paus verleend beneficium (weldaad, maar ook: leen!) kenschetst, hetgeen hem (tot 1179!) de kerkelijke ban oplevert. Hij wordt door de keizer toch als gezant naar.
Rome gezonden in 1158 ter voorbereiding van de tweede Italië-tocht (1158-62) tijdens welke hij herhaaldelijk stoutmoedige militaire operaties onderneemt. Hij neemt ook nog deel aan het begin van de vierde (1166-67) en de vijfde Italiëtocht (1174-78) maar dan toch op een minder opvallende wijze. Hij wordt door de keizer voor zijn vele diensten beloond door aanstelling tot hertog van Beieren te Altenburg (in Thüringen) op 16-9-1180. Hij neemt deel aan de strijd tegen Hendrik de Leeuw in Saksen zomer 1181. Tenslotte begeleidt hij de keizer voor vredessluiting met de Lombardische steden naar Konstanz, maar overlijdt op de keizerlijke burcht Pfullendorf bij Konstanz op 11-7-1183. Hij wordt begraven te Scheyern.

tr. (ongeveer 37 jaar oud) circa 1157
met

Agnes van Loon, ovl. op 26 mrt 1191, begr. te Scheyern.

Uit dit huwelijk een dochter:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Richardis*1173 Kelheim †1231 Roermond [li] 58


Agnes van Loon
Agnes van Loon, ovl. op 26 mrt 1191, begr. te Scheyern.

tr. (Otto V ongeveer 37 jaar oud) circa 1157
met

Otto V van Scheyern-Wittelsbach Hertog van Beieren, zn. van Otto van Scheyern-Wittelsbach en Heilica van Lengenfeld, geb. circa 1120, ovl. (ongeveer 63 jaar oud) te Konstanz (D) [d] op 11 jul 1183, begr. te Scheyern.

Otto V van Scheyern-Wittelsbach.
Hij neemt samen met zijn vader deel aan de Tweede Kruistocht 1147-49 en wordt, hetzij reeds dan, hetzij wanneer hij in 1151 aan koning Konrad III in gijzeling wordt gegeven, bevriend met diens neef en opvolger; verschijnt zodra deze in 1152 koning is geworden (Frederik I.
'Barbarossa') onder diens voornaamste raden en legeraanvoerders/ Hij neemt deel aan Barbarossa's eerste Italië-tocht 1154-55 (waarbij hij op de terugweg het keizerlijk leger uit een hinderlaag bij de Veroneser Klause weet te bevrijden). Hij volgt zijn vader op als paltsgraaf (Otto V) van Beieren en voogd van Freising, Obermünster in Regensburg etc. 4-8-1156. Hij neemt deel aan de veldtocht in Polen in 1157 en aan de rijksdag in Besancon in datzelfde jaar 1157 waar hij de pauselijke legaat aanvalt wanneer deze het keizerschap als een door de paus verleend beneficium (weldaad, maar ook: leen!) kenschetst, hetgeen hem (tot 1179!) de kerkelijke ban oplevert. Hij wordt door de keizer toch als gezant naar.
Rome gezonden in 1158 ter voorbereiding van de tweede Italië-tocht (1158-62) tijdens welke hij herhaaldelijk stoutmoedige militaire operaties onderneemt. Hij neemt ook nog deel aan het begin van de vierde (1166-67) en de vijfde Italiëtocht (1174-78) maar dan toch op een minder opvallende wijze. Hij wordt door de keizer voor zijn vele diensten beloond door aanstelling tot hertog van Beieren te Altenburg (in Thüringen) op 16-9-1180. Hij neemt deel aan de strijd tegen Hendrik de Leeuw in Saksen zomer 1181. Tenslotte begeleidt hij de keizer voor vredessluiting met de Lombardische steden naar Konstanz, maar overlijdt op de keizerlijke burcht Pfullendorf bij Konstanz op 11-7-1183. Hij wordt begraven te Scheyern.

Uit dit huwelijk een dochter:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Richardis*1173 Kelheim †1231 Roermond [li] 58


Berthold III van Andechs-Meranië
Berthold III van Andechs-Meranië Hij wordt samen met zijn vader voor het eerst vermeld omstreeks 1170 als 'de jonge markgraaf van Istrië', samen met zijn gemalin Agnes. Hij wordt door keizer Frederik Barbarossa verheven tot titulair hertog van Dalmatië en Kroatië. Hij voert echter de titel van hertog van Meran/Meranië. Hij volgt zijn vader op als graaf van Andechs en Plassenburg. Berthold wordt regelmatig gesignaleerd aan het keizerlijke hof, en is aanvoerder van het derde contingent op de 3e Kruistocht 1189-1191. Op de rijksdag van Würzburg (1196) verzet hij zich samen met vele andere Duitse vorsten tegen de plannen van keizer Hendrik VI om van Duitsland en Italië één erfelijke monarchie te maken en alle rijksvorsten dan eveneens erfelijkheid toe te staan, zij het dat zij tevens vazal zouden blijven.
Het huis Meran wordt ook wel genoemd 'Andechs-Istrië'. Andechs ontleent zijn naam aan het klooster Andechs aan de Ammersee in Ober-Beieren, terwijl onder Meran of Meranië (lat. Meranum = land aan de zee) wordt verstaan het noordelijk deel van de Dalmatische kust (niet te verwarren met de Italiaanse stad Merano in het Duits eveneens 'Meran' genoemd). Frederik Barbarossa had omstreeks 1180 de graven van Andechs met Meranië beleend. Als eerste hertog van Meran staat genoteerd Berthold IV van Plassenburg; aan deze waardigheid was verbonden de stand van rijksvorst. Otto II was de zoon van Berthold IV (d. 1204), graaf van Andechs en Plassenberg, en hertog van Meran, die gehuwd was met Agnes de Rochlitz (d. 1195). Zijn zoon Otto II overleed op 7 mei 1234 te Besançon en werd begraven in de Cisterzienserabdij te Langheim.
Otto had enkele beroemde zusters. De eerste, Agnes de Meran (gestorven in juli 1201 te Poissy), huwde in 1196 met de Franse koning Philippe II August; een en ander met enigzins afgedwongen instemming van de Franse clerus, want de Franse koning moest daartoe wel zijn wettige Deense echtgenote Ingeborg verstoten. Maar de paus eiste dat Philippe Agnes de Meran zou verlaten. Echter pas nadat Frankrijk in 1200 door de paus onder interdict was geplaatst, zond hij haar weg. Na haar dood, reeds het jaar daarop in 1201, werden hun twee kinderen: Marie (* 1e. (1206) Philippe I de Hainaut (-1212) en 2e. (1213) Henri I (-1235), hertog van Brabant) en Philippe de Clermont (* (1216) Mahaut de Boulogne), door de paus gelegitimeerd. Het tweede zusje, Hedwigis/Hedwig de Meran (Andechs 1174-Trebnitz 1243), bracht het niet alleen tot hertogin van Silesië maar is ook nog heilig verklaard. Zij huwde op 13-jarige leeftijd met hertog Heinrich II van Silesië, en zij werd de moeder van 7 kinderen. Zij werd reeds in 1267 heilig verklaard (feestdag 16 oktober), en deze heilige komt in talloze stambomen voor o.a. in die van het vorstelijke paar van Liechtenstein. Het derde zusje was Gertrude van Meran; zij huwde met koning Andreas II van Hongarije. Gertude schijnt niet erg populair te zijn geweest, want wegens het bevorderen van de Duitse invloed en door haar geldzucht werd zij in 1213 door Hongaarde edelen vermoord. De historici kennen ook nog een andere Agnes van Meran of van Orlamünde (ca. 1260-1343), uit het Huis Meran, die met de graaf Otto II van Orlamünde huwde. Zij stichtte de abdij Himmelskron in Beieren. Rond haar persoon werd de legende geweven van de "Witte Vrouw", die haar kinderen had gedood om met Albrecht van Neurenberg te huwen. Zij zou als spook telkens de grote gebeurtenissen van het Huis Hohenzollern hebben aangekondigd, geb. circa 1153, ovl. (ongeveer 51 jaar oud) op 12 aug 1204, begr. in de Sankt Georg van Diessen.

tr. (ongeveer 17 jaar oud) circa 1170
met

Agnes van Wettin-Rochlitz, ovl. op 25 mrt 1195, begr. te Diessen [nb].

Uit dit huwelijk 4 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Agnes*1180  †1201 Poissy 21
Gertrud  †1213   
Otto II  †1234 Besançon  
Hedwig*1174 Andechs [Duitsland] †1243 Trebnitz [Duitsland] 69


Agnes van Wettin-Rochlitz
Agnes van Wettin-Rochlitz, ovl. op 25 mrt 1195, begr. te Diessen [nb].

tr. (Berthold III ongeveer 17 jaar oud) circa 1170
met

Berthold III van Andechs-Meranië Hij wordt samen met zijn vader voor het eerst vermeld omstreeks 1170 als 'de jonge markgraaf van Istrië', samen met zijn gemalin Agnes. Hij wordt door keizer Frederik Barbarossa verheven tot titulair hertog van Dalmatië en Kroatië. Hij voert echter de titel van hertog van Meran/Meranië. Hij volgt zijn vader op als graaf van Andechs en Plassenburg. Berthold wordt regelmatig gesignaleerd aan het keizerlijke hof, en is aanvoerder van het derde contingent op de 3e Kruistocht 1189-1191. Op de rijksdag van Würzburg (1196) verzet hij zich samen met vele andere Duitse vorsten tegen de plannen van keizer Hendrik VI om van Duitsland en Italië één erfelijke monarchie te maken en alle rijksvorsten dan eveneens erfelijkheid toe te staan, zij het dat zij tevens vazal zouden blijven.
Het huis Meran wordt ook wel genoemd 'Andechs-Istrië'. Andechs ontleent zijn naam aan het klooster Andechs aan de Ammersee in Ober-Beieren, terwijl onder Meran of Meranië (lat. Meranum = land aan de zee) wordt verstaan het noordelijk deel van de Dalmatische kust (niet te verwarren met de Italiaanse stad Merano in het Duits eveneens 'Meran' genoemd). Frederik Barbarossa had omstreeks 1180 de graven van Andechs met Meranië beleend. Als eerste hertog van Meran staat genoteerd Berthold IV van Plassenburg; aan deze waardigheid was verbonden de stand van rijksvorst. Otto II was de zoon van Berthold IV (d. 1204), graaf van Andechs en Plassenberg, en hertog van Meran, die gehuwd was met Agnes de Rochlitz (d. 1195). Zijn zoon Otto II overleed op 7 mei 1234 te Besançon en werd begraven in de Cisterzienserabdij te Langheim.
Otto had enkele beroemde zusters. De eerste, Agnes de Meran (gestorven in juli 1201 te Poissy), huwde in 1196 met de Franse koning Philippe II August; een en ander met enigzins afgedwongen instemming van de Franse clerus, want de Franse koning moest daartoe wel zijn wettige Deense echtgenote Ingeborg verstoten. Maar de paus eiste dat Philippe Agnes de Meran zou verlaten. Echter pas nadat Frankrijk in 1200 door de paus onder interdict was geplaatst, zond hij haar weg. Na haar dood, reeds het jaar daarop in 1201, werden hun twee kinderen: Marie (* 1e. (1206) Philippe I de Hainaut (-1212) en 2e. (1213) Henri I (-1235), hertog van Brabant) en Philippe de Clermont (* (1216) Mahaut de Boulogne), door de paus gelegitimeerd. Het tweede zusje, Hedwigis/Hedwig de Meran (Andechs 1174-Trebnitz 1243), bracht het niet alleen tot hertogin van Silesië maar is ook nog heilig verklaard. Zij huwde op 13-jarige leeftijd met hertog Heinrich II van Silesië, en zij werd de moeder van 7 kinderen. Zij werd reeds in 1267 heilig verklaard (feestdag 16 oktober), en deze heilige komt in talloze stambomen voor o.a. in die van het vorstelijke paar van Liechtenstein. Het derde zusje was Gertrude van Meran; zij huwde met koning Andreas II van Hongarije. Gertude schijnt niet erg populair te zijn geweest, want wegens het bevorderen van de Duitse invloed en door haar geldzucht werd zij in 1213 door Hongaarde edelen vermoord. De historici kennen ook nog een andere Agnes van Meran of van Orlamünde (ca. 1260-1343), uit het Huis Meran, die met de graaf Otto II van Orlamünde huwde. Zij stichtte de abdij Himmelskron in Beieren. Rond haar persoon werd de legende geweven van de "Witte Vrouw", die haar kinderen had gedood om met Albrecht van Neurenberg te huwen. Zij zou als spook telkens de grote gebeurtenissen van het Huis Hohenzollern hebben aangekondigd, zn. van Berthold II van Andechs-Meranië en Hedwig van Wittelsbach, geb. circa 1153, ovl. (ongeveer 51 jaar oud) op 12 aug 1204, begr. in de Sankt Georg van Diessen.

Uit dit huwelijk 4 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Agnes*1180  †1201 Poissy 21
Gertrud  †1213   
Otto II  †1234 Besançon  
Hedwig*1174 Andechs [Duitsland] †1243 Trebnitz [Duitsland] 69


Boudewijn V van Vlaanderen
Boudewijn V van Vlaanderen graaf van Vlaanderen 1035-1067. Staat ook te boek staat als Baudouin de Lille of Boudewijn van Rijsel. Hij komt na zijn huwelijk in opstand tegen zijn vader Boudewijn IV van Vlaanderen maar wordt door hertog Robert van Normandië verslagen en moet zich verzoenen hetgeen geschiedt te Oudenaarde in 1030. Hij wordt in 1035 graaf van Vlaanderen. Hij neemt actief deel aan de algemene opstand in Neder-Lorraine tegen keizer Hendrik III in 1044 en steekt de rijksburcht van Nijmegen in brand. In het kader van deze politiek laat hij zijn zoon Boudewijn VI huwen met Richildis, weduwe van Herman van Bergen (1051), en beroofde de kinderen uit het eerste huwelijk van Richildis van hun rechten, hetgeen de facto op inlijving van Henegouwen neerkwam. Door het plotselinge overlijden van keizer Hendrik III in 1056 en de minderjarigheid van diens zoon Hendrik IV, sloot keizerin Agnes met hem vrede en erkende het huwelijk van Boudewijn VI. Bovendien werd hij door keizerin Agnes bevestigd in het leen Zeeland bewesten Schelde in 1056.  Door het huwelijk van zijn zoon Robrecht I met Geertrui, weduwe van de Hollandse graaf, strekte de Vlaamse invloedssfeer zich over een groot deel van de Nederlanden uit. Boudewijn's aanzien was zo groot, dat hij bij de dood van de Franse koning Hendrik I in 1060 voogd werd over diens minderjarige opvolger Philips I. Op het binnenlandse vlak verstevigde hij het vorstelijk gezag door reorganisatie van het binnenlandse bestuur (kasselrijen in plaats van gouwen  en de bevoegdheden van de kloostervoogden in te krimpen. Boudewijn steunde de expeditie naar Engeland van Willem de Veroveraar (1066), geb. in 1012, ovl. (ongeveer 55 jaar oud) te Lille [Frankrijk] op 1 sep 1067.

tr. (resp. ongeveer 16 en ongeveer 19 jaar oud) in 1028
met

Aelis Adelheid de France, dr. van Robert II Le Pieux de France en Constance de Provence (Arles), geb. in 1009, ovl. (ongeveer 69 jaar oud) te Messines [België] bij Ieper op 8 jan 1079, tr. (resp. ongeveer 18 en ongeveer 26 jaar oud) (1) in 1027 met Richard III de Normandie. Uit dit huwelijk geen kinderen.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Robrecht I*1029  †1093 Cassel 64
Boudewijn*1030  †1070 Hasnon 40
Mathilde*1031  †1085 Caen 54


Aelis de France
Aelis Adelheid de France, geb. in 1009, ovl. (ongeveer 69 jaar oud) te Messines [België] bij Ieper op 8 jan 1079.

tr. (resp. ongeveer 18 en ongeveer 26 jaar oud) (1) in 1027
met

Richard III de Normandie, zn. van Richard II van Normandië (hertog van Normandië) en Judith van Bretagne, geb. circa 1001, ovl. (ongeveer 26 jaar oud) op 6 aug 1027.

tr. (resp. ongeveer 19 en ongeveer 16 jaar oud) (2) in 1028
met

Boudewijn V van Vlaanderen graaf van Vlaanderen 1035-1067. Staat ook te boek staat als Baudouin de Lille of Boudewijn van Rijsel. Hij komt na zijn huwelijk in opstand tegen zijn vader Boudewijn IV van Vlaanderen maar wordt door hertog Robert van Normandië verslagen en moet zich verzoenen hetgeen geschiedt te Oudenaarde in 1030. Hij wordt in 1035 graaf van Vlaanderen. Hij neemt actief deel aan de algemene opstand in Neder-Lorraine tegen keizer Hendrik III in 1044 en steekt de rijksburcht van Nijmegen in brand. In het kader van deze politiek laat hij zijn zoon Boudewijn VI huwen met Richildis, weduwe van Herman van Bergen (1051), en beroofde de kinderen uit het eerste huwelijk van Richildis van hun rechten, hetgeen de facto op inlijving van Henegouwen neerkwam. Door het plotselinge overlijden van keizer Hendrik III in 1056 en de minderjarigheid van diens zoon Hendrik IV, sloot keizerin Agnes met hem vrede en erkende het huwelijk van Boudewijn VI. Bovendien werd hij door keizerin Agnes bevestigd in het leen Zeeland bewesten Schelde in 1056.  Door het huwelijk van zijn zoon Robrecht I met Geertrui, weduwe van de Hollandse graaf, strekte de Vlaamse invloedssfeer zich over een groot deel van de Nederlanden uit. Boudewijn's aanzien was zo groot, dat hij bij de dood van de Franse koning Hendrik I in 1060 voogd werd over diens minderjarige opvolger Philips I. Op het binnenlandse vlak verstevigde hij het vorstelijk gezag door reorganisatie van het binnenlandse bestuur (kasselrijen in plaats van gouwen  en de bevoegdheden van de kloostervoogden in te krimpen. Boudewijn steunde de expeditie naar Engeland van Willem de Veroveraar (1066), zn. van Boudewijn IV met de Baard van Vlaanderen en Orgiva van Luxembourg, geb. in 1012, ovl. (ongeveer 55 jaar oud) te Lille [Frankrijk] op 1 sep 1067.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Robrecht I*1029  †1093 Cassel 64
Boudewijn*1030  †1070 Hasnon 40
Mathilde*1031  †1085 Caen 54


Berthold II van Andechs-Meranië
Berthold II van Andechs-Meranië Rond 1125 wordt Berthold vermeld als Bertholdus comes de Diezzen, samen met zijn moeder Sophia en zijn broer Poppo. In 1137 wordt hij vermeld als graaf van Plassenburg. Hij neemt deel aan de 2e tocht naar Italië van keizer Lotharius III van Supplinburg. Hij neemt deel aan de 2e Kruistocht en is aanwezig bij het overleg te Palma, gelegen tussen Tyrus en Akkon, van de koningen Konrad II van Duitsland, Lodewijk VII van Frankrijk en Boudewijn III van Jeruzalem op 24 juni 1148. Hij neemt ook deel aan de beraadslagingen over de keuze van Frederik Barbarossa tot Duitskoning in 1152 en aan diens diverse tochten naar Italië. Door erfenis en anderszins verenigt hij naast zijn Frankische nog zes Beierse graafschappen in zijn hand, waarbij zijn bezittingen zich uitstrekken van Frankenland en Beieren, over Tirol, Karinthië en Krain, tot aan de Adriatische Zee, ovl. op 14 dec 1188, begr. in de Sankt Georg van Diessen.

tr.
met

Hedwig van Wittelsbach, dr. van Otto van Scheyern-Wittelsbach en Heilica van Lengenfeld, ovl. op 4 aug 1156.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berthold III*1153  †1204  51


Hedwig van Wittelsbach
Hedwig van Wittelsbach, ovl. op 4 aug 1156.

tr.
met

Berthold II van Andechs-Meranië Rond 1125 wordt Berthold vermeld als Bertholdus comes de Diezzen, samen met zijn moeder Sophia en zijn broer Poppo. In 1137 wordt hij vermeld als graaf van Plassenburg. Hij neemt deel aan de 2e tocht naar Italië van keizer Lotharius III van Supplinburg. Hij neemt deel aan de 2e Kruistocht en is aanwezig bij het overleg te Palma, gelegen tussen Tyrus en Akkon, van de koningen Konrad II van Duitsland, Lodewijk VII van Frankrijk en Boudewijn III van Jeruzalem op 24 juni 1148. Hij neemt ook deel aan de beraadslagingen over de keuze van Frederik Barbarossa tot Duitskoning in 1152 en aan diens diverse tochten naar Italië. Door erfenis en anderszins verenigt hij naast zijn Frankische nog zes Beierse graafschappen in zijn hand, waarbij zijn bezittingen zich uitstrekken van Frankenland en Beieren, over Tirol, Karinthië en Krain, tot aan de Adriatische Zee, zn. van Berthold I van Diessen en Sophia van Istrië, ovl. op 14 dec 1188, begr. in de Sankt Georg van Diessen.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berthold III*1153  †1204  51


Otto van Scheyern-Wittelsbach
Otto van Scheyern-Wittelsbach, ovl. op 4 aug 1156.

tr.
met

Heilica van Lengenfeld.

Uit dit huwelijk 2 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Otto V*1120  †1183 Konstanz (D) [d] 63
Hedwig  †1156   


Heilica van Lengenfeld
Heilica van Lengenfeld.

tr.
met

Otto van Scheyern-Wittelsbach, ovl. op 4 aug 1156.

Uit dit huwelijk 2 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Otto V*1120  †1183 Konstanz (D) [d] 63
Hedwig  †1156   


Frederik I van Staufen (Zwaben)
Frederik I van Staufen (Zwaben) Hohenstaufen, geb. circa 1038, graaf van Zwaben, ovl. (ongeveer 66 jaar oud) op 6 apr 1105, begr. in het klooster Lorch.

Frederik I van Staufen (Zwaben).
Frederik is een standvastig aanhanger van keizer Heinrich IV, hertog van Zwaben. Hij moet bijna 20 jaar strijden tegen de tegenstanders van Heinrich IV in Zwaben (aanhangers van de Paus, de Welfen en de Zähringen) alvorens zijn gezag algemeen erkend wordt door het terugtreden van hertog Berthold IV van Zähringen in 1098. Hij bouwt de burcht Staufen, en sticht het klooster Sancta Fides in Schlettstadt 1094. Maakt van zijn vroegere burcht op de berg Lorch het Benedictijnerklooster Sankt Peter. Hij noemt zich hertog van Zwaben en van de Franken.

tr. (resp. ongeveer 51 en ongeveer 15 jaar oud) in 1089
met

Adelheid Agnes van Waiblingen, geb. circa 1074, ovl. (ongeveer 69 jaar oud) op 24 sep 1143, begr. in Klosterneuburg (Oostenrijk), tr. (2) met Leopold III de Heilige van Oostenrijk. Uit dit huwelijk een zoon.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Frederik II*1090  †1147 Alzey 56


Adelheid van Waiblingen
Adelheid Agnes van Waiblingen, geb. circa 1074, ovl. (ongeveer 69 jaar oud) op 24 sep 1143, begr. in Klosterneuburg (Oostenrijk).

tr. (resp. ongeveer 15 en ongeveer 51 jaar oud) (1) in 1089
met

Frederik I van Staufen (Zwaben) Hohenstaufen, geb. circa 1038, graaf van Zwaben, ovl. (ongeveer 66 jaar oud) op 6 apr 1105, begr. in het klooster Lorch.

Frederik I van Staufen (Zwaben).
Frederik is een standvastig aanhanger van keizer Heinrich IV, hertog van Zwaben. Hij moet bijna 20 jaar strijden tegen de tegenstanders van Heinrich IV in Zwaben (aanhangers van de Paus, de Welfen en de Zähringen) alvorens zijn gezag algemeen erkend wordt door het terugtreden van hertog Berthold IV van Zähringen in 1098. Hij bouwt de burcht Staufen, en sticht het klooster Sancta Fides in Schlettstadt 1094. Maakt van zijn vroegere burcht op de berg Lorch het Benedictijnerklooster Sankt Peter. Hij noemt zich hertog van Zwaben en van de Franken.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Frederik II*1090  †1147 Alzey 56

tr. (2)
met

Leopold III de Heilige van Oostenrijk, markgraaf van Oostenrijk 1095-1136.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Hendrik II*1107 Wenen [oo] †1177 Wenen [oo] 69


Leopold III de Heilige van Oostenrijk
Leopold III de Heilige van Oostenrijk, markgraaf van Oostenrijk 1095-1136.

tr.
met

Adelheid Agnes van Waiblingen, geb. circa 1074, ovl. (ongeveer 69 jaar oud) op 24 sep 1143, begr. in Klosterneuburg (Oostenrijk), tr. (1) met Frederik I van Staufen (Zwaben) Hohenstaufen. Uit dit huwelijk een zoon.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Hendrik II*1107 Wenen [oo] †1177 Wenen [oo] 69


Berthold I van Diessen
Berthold I van Diessen graaf van Andechs.

tr.
met

Sophia van Istrië.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berthold II  †1188   


Sophia van Istrië
Sophia van Istrië.

tr.
met

Berthold I van Diessen graaf van Andechs.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Berthold II  †1188   


Boudewijn IV met de Baard van Vlaanderen
Boudewijn IV met de Baard van Vlaanderen graaf van Vlaanderen van 988-1035. Toen zijn vader in 988 overleed, was Boudewijn minderjarig en werd de zelfstandigheid van het graafschap Vlaanderen door Frankrijk bedreigd. Een tweede huwelijk van zijn moeder, Rozala, met Robert II de Vrome (le Pieux), zoon en opvolger van de Franse koning Hugues Capet, kon dit gevaar voorkomen. Bij zijn meerderjarigheid nam Boudewijn het bestuur stevig in handen. Hij maakte een einde aan de onder zijn vader ontstane gezagscrisis in het noorden (Gent, Kortwijk, Waas), en deed door de graven in het zuiden (Boulogne, Guines, Hesdin en Saint-Pol) zijn gezag erkennen. Hij veroverde aanzienlijke gebieden op de rechteroever van de Schelde, afhankelijk van de Duitse keizer, die het zgn. Rijks-Vlaanderen zouden vormen. In 1012 werd hij door de keizer Hendrik II beleend met de Zeeuwse eilanden en het gebied dat later de Vier Ambachten zou worden. In 1015 verkreeg hij Valenciennes en hij werd ook tijdelijk meester over de burcht Ename, twee van de belangrijkste plaatsen in de verdedigingslijn van het keizerrijk. Zijn expansiepolitiek was duidelijk gericht op de beheersing van het Scheldebekken, waarvan hij het economisch belang begreep. Tijdens zijn bewind begon de draperie ook vaste vorm aan te nemen. De graaf was eigenaar van de schorren langs de kust, waar schapen werden gefokt. Hij was waarschijnlijk de eerste wolleverancier van de Atrechtse draperie.

tr. circa 1005
met

Orgiva van Luxembourg.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Boudewijn V*1012  †1067 Lille [Frankrijk] 55


Orgiva van Luxembourg
Orgiva van Luxembourg.

tr. circa 1005
met

Boudewijn IV met de Baard van Vlaanderen graaf van Vlaanderen van 988-1035. Toen zijn vader in 988 overleed, was Boudewijn minderjarig en werd de zelfstandigheid van het graafschap Vlaanderen door Frankrijk bedreigd. Een tweede huwelijk van zijn moeder, Rozala, met Robert II de Vrome (le Pieux), zoon en opvolger van de Franse koning Hugues Capet, kon dit gevaar voorkomen. Bij zijn meerderjarigheid nam Boudewijn het bestuur stevig in handen. Hij maakte een einde aan de onder zijn vader ontstane gezagscrisis in het noorden (Gent, Kortwijk, Waas), en deed door de graven in het zuiden (Boulogne, Guines, Hesdin en Saint-Pol) zijn gezag erkennen. Hij veroverde aanzienlijke gebieden op de rechteroever van de Schelde, afhankelijk van de Duitse keizer, die het zgn. Rijks-Vlaanderen zouden vormen. In 1012 werd hij door de keizer Hendrik II beleend met de Zeeuwse eilanden en het gebied dat later de Vier Ambachten zou worden. In 1015 verkreeg hij Valenciennes en hij werd ook tijdelijk meester over de burcht Ename, twee van de belangrijkste plaatsen in de verdedigingslijn van het keizerrijk. Zijn expansiepolitiek was duidelijk gericht op de beheersing van het Scheldebekken, waarvan hij het economisch belang begreep. Tijdens zijn bewind begon de draperie ook vaste vorm aan te nemen. De graaf was eigenaar van de schorren langs de kust, waar schapen werden gefokt. Hij was waarschijnlijk de eerste wolleverancier van de Atrechtse draperie, zn. van Arnulf II van Vlaanderen en Rozala van Italië.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Boudewijn V*1012  †1067 Lille [Frankrijk] 55


Robert II Le Pieux de France
Robert II Le Pieux de France koning van Frankrijk voor het tijdvak van 996 tot 1031. Hij volgde zijn vader Hugo Capet in 996 op, maar hij bleek toch een vrij machteloze vorst, die niet kon beletten dat met name Anjou en Blois uitgroeiden tot twee sterke feodale staten. Hij veroverde weliswaar in 1005 Bourgogne, doch plaatste zijn tweede zoon Robert aan het hoofd ervan. Het koninklijk domein is onder hem niet gegroeid. Robert heeft zijn vrome bijnaam wellicht te danken aan het feit dat hij een warm voorstander was van de hervorming van Cluny. Robert huwt 1e. (988) Rozala d'Italie (ook genoemd: Suzanne de Provence), geboren circa 950 en overleden op 7 februari 1003 te Gent, dochter van Berenger II d'Italie, comte de Milan (-966) en Willa III d'Arles; huwt 2e. (996) Berthe de Bourgogne ou de Blois, geboren circa 965 en overleden in 1024, dochter van Conrad/Koenraad III le Pacificus, roi de Bourgogne en Mathilde de France.
Uit dit huwelijk o.m.:
1. Henri I roi de France 1031-1060 * (1051) Anne de Kiev (de Russie), geboren 1036 en overleden 1075, dochter van LaroslavI, duc de Kiev en Ingrid de Suède;
2. Adèle de France  (zie kwartier 3728084097641) * 1e. (1027) Richard III de Normandie 1026-1027; 2e. (1028) Boudewijn V van Vlaanderen 1035-1067;
3. Robert I le Vieux de Bourgogne, duc de Bourgogne 1031-1076, geboren circa 1011 en overleden op 21 maart 1076 te Fleury-sur-Ouche (begraven te Semur) * 1e. (1032) Hedwig de Semur, geboren circa 1016 en overleden 1070, dochter van Damas I de Semur en Aremburge de Vergy, 2e. (1048) Ermengarde dite Blanche d'Anjou, geboren circa 1012 en overleden (vermoord) op 18 maart 1076, dochter van Foulques III Nerra d'Anjou 987-1040, en Hildegarde de Sundgau, geb. te Orleans [Frankrijk] op 27 mrt 972, ovl. (59 jaar oud) te Melun op 20 jul 1031, begr. in de kathedraal van Saint-Denis bij Parijs.

tr. (resp. ongeveer 16 en ongeveer 38 jaar oud) (1) in 988, (gesch. in 992)
met

Rozala van Italië ook genoemd: Suzanne de Provence, dr. van Berengarius II van Ivrea en Willa d' Arles, geb. circa 950, ovl. (ongeveer 52 jaar oud) te Gent [ov, België] op 7 feb 1003, tr. (1) met Arnulf II van Vlaanderen. Uit dit huwelijk een zoon.

tr. (resp. ongeveer 24 en ongeveer 32 jaar oud) (2) in 996, (gesch. circa 1000)
met

Berthe ook: de Blois de Bourgogne, dr. van Koenraad III le Pacificus de Bourgogne (koning van Opper-Bourgondië 911-937) en Mathilde de France, geb. in 964, ovl. (ongeveer 60 jaar oud) in 1024, tr. (ongeveer 19 jaar oud) (1) circa 983 met Odo I Graaf van Blois, graaf van Chartres en Tours, ovl. te Marmoutier op 13 mrt 996. Uit dit huwelijk geen kinderen.

tr. (resp. ongeveer 30 en ongeveer 18 jaar oud) (3) in 1002
met

Constance de Provence (Arles) Constance heeft hardnekkige pogingen gedaan om haar zoon Robert op de Franse troon te plaatsen ten nadele van haar oudste zoon Henri I. Toen dit niet lukte heeft zij haar invloed aangewend om Robert te benoemen tot hertog van Bourgogne, waarin zij in 1031 uiteindelijke slaagde, dr. van Guillaume le Liberateur de Provence (Arles) (graaf/markies van de Provence 970-993) en Adelaïde of Blanche van Anjou, geb. in 984, ovl. (ongeveer 48 jaar oud) te Melun op 25 jul 1032.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Henri I*1008  †1060 St. Denis 52
Aelis*1009  †1079 Messines [België] 69
Robert I*1011  †1076 Fleury-Sur-Ouche 64


Constance de Provence (Arles)
Constance de Provence (Arles) Constance heeft hardnekkige pogingen gedaan om haar zoon Robert op de Franse troon te plaatsen ten nadele van haar oudste zoon Henri I. Toen dit niet lukte heeft zij haar invloed aangewend om Robert te benoemen tot hertog van Bourgogne, waarin zij in 1031 uiteindelijke slaagde, geb. in 984, ovl. (ongeveer 48 jaar oud) te Melun op 25 jul 1032.

tr. (resp. ongeveer 18 en ongeveer 30 jaar oud) in 1002
met

Robert II Le Pieux de France koning van Frankrijk voor het tijdvak van 996 tot 1031. Hij volgde zijn vader Hugo Capet in 996 op, maar hij bleek toch een vrij machteloze vorst, die niet kon beletten dat met name Anjou en Blois uitgroeiden tot twee sterke feodale staten. Hij veroverde weliswaar in 1005 Bourgogne, doch plaatste zijn tweede zoon Robert aan het hoofd ervan. Het koninklijk domein is onder hem niet gegroeid. Robert heeft zijn vrome bijnaam wellicht te danken aan het feit dat hij een warm voorstander was van de hervorming van Cluny. Robert huwt 1e. (988) Rozala d'Italie (ook genoemd: Suzanne de Provence), geboren circa 950 en overleden op 7 februari 1003 te Gent, dochter van Berenger II d'Italie, comte de Milan (-966) en Willa III d'Arles; huwt 2e. (996) Berthe de Bourgogne ou de Blois, geboren circa 965 en overleden in 1024, dochter van Conrad/Koenraad III le Pacificus, roi de Bourgogne en Mathilde de France.
Uit dit huwelijk o.m.:
1. Henri I roi de France 1031-1060 * (1051) Anne de Kiev (de Russie), geboren 1036 en overleden 1075, dochter van LaroslavI, duc de Kiev en Ingrid de Suède;
2. Adèle de France  (zie kwartier 3728084097641) * 1e. (1027) Richard III de Normandie 1026-1027; 2e. (1028) Boudewijn V van Vlaanderen 1035-1067;
3. Robert I le Vieux de Bourgogne, duc de Bourgogne 1031-1076, geboren circa 1011 en overleden op 21 maart 1076 te Fleury-sur-Ouche (begraven te Semur) * 1e. (1032) Hedwig de Semur, geboren circa 1016 en overleden 1070, dochter van Damas I de Semur en Aremburge de Vergy, 2e. (1048) Ermengarde dite Blanche d'Anjou, geboren circa 1012 en overleden (vermoord) op 18 maart 1076, dochter van Foulques III Nerra d'Anjou 987-1040, en Hildegarde de Sundgau, zn. van Hugues I Capet de France en Adelaïde van Aquitanië, geb. te Orleans [Frankrijk] op 27 mrt 972, ovl. (59 jaar oud) te Melun op 20 jul 1031, begr. in de kathedraal van Saint-Denis bij Parijs, tr. (1) met Rozala van Italië ook genoemd: Suzanne de Provence. Uit dit huwelijk geen kinderen, tr. (2) met zijn achternicht Berthe ook: de Blois de Bourgogne. Uit dit huwelijk geen kinderen.

Uit dit huwelijk 3 kinderen:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Henri I*1008  †1060 St. Denis 52
Aelis*1009  †1079 Messines [België] 69
Robert I*1011  †1076 Fleury-Sur-Ouche 64


Lambert I van Leuven
Lambert I van Leuven bijgenaamd met de Baard, vermeld in Lotharingen in 973. Hij ontvangt samen met zijn broeder Reinier IV van Henegouwen de vaderlijke allodia van keizer Otto II terug in 977. Hij wordt voor het eerst als graaf van Leuven vermeld in 1003. Hij erft bij het overlijden van zijn zwager hertog Otto van Neder-Lotharingen diens keizerlijke lenen, waaronder Brussel (1012), doch voelt zich gepasseerd in de opvolging in diens functie wanneer deze aan Godfried (II) van Verdun wordt geschonken. Hij verbindt zich daarom tegen deze, samen met zijn neef Reinier V van Henegouwen. Hij sneuvelt bij Florennes op 12 september 1015 en wordt begraven in Nijvel, geb. circa 950, ovl. (ongeveer 65 jaar oud) te Florennes gesneuveld op 12 sep 1015, begr. te Nijvel klooster St. Gertruid.

tr. (resp. hoogstens 41 en hoogstens 20 jaar oud) voor 991
met

Gerberga van Neder-Lotharingen na de dood van haar gemaal, samen met haar oudste zoon  Hendrik, de stad Gembloers, hetgeen bevestigd wordt door keizer Hendrik II te Luik op 27 januari 1018, dr. van Karel van Neder-Lotharingen en Adelheid van Troyes, geb. circa 971, begr. te Nijvel Sint Gertrudis.

Uit dit huwelijk een zoon:

 naamgeb.plaatsovl.plaatsoudrelatiekinderen
Lambert II*990  †1062 Nijvel 72